Emigratieverhaal
Kim van Costa Cravings
Ontbijt, brunch, lunch en boodschappenboxservice in Moraira
Ik ben Kim, 24 jaar en kom uit Nederland. Twee jaar geleden ben ik samen met mijn hondje Ivy naar Spanje verhuisd. Ik ben iemand die graag het leven ontdekt, nieuwe plekken leert kennen en het belangrijk vind om herinneringen te maken in plaats van vast te blijven zitten in routine.
In Nederland werkte ik als kapster, wat ik echt heel leuk vond. Toch voelde ik al een tijd dat ik meer wilde. Meer avontuur, meer herinneringen maken, meer leven.
Ik wist eigenlijk altijd al dat ik geen saai leven wilde en dat ik later niet tegenover mijn kleinkinderen wilde zitten met het gevoel dat ik niks te vertellen had. Rond mijn achttiende begon ik daar steeds serieuzer over na te denken.
Mijn eerste echte plan was om met een caravan naar het buitenland te gaan en rond te reizen. Ik heb die caravan zelfs helemaal opgeknapt, wat ik superleuk vond om te doen. Uiteindelijk heb ik er niet zoveel mee gereisd als ik hoopte, maar het was wel mijn eerste echte stap op weg naar een leven buiten Nederland.
Het idee om naar Spanje te gaan begon niet meteen als “ik ga emigreren”. In mijn hoofd was het eerst gewoon voor een paar maanden. Even weg, iets nieuws meemaken en daarna weer terug naar Nederland. Maar zodra het idee eenmaal vaststond, kon ik echt niet meer wachten. De weken duurden eindeloos en ik was zó benieuwd hoe het allemaal zou zijn.
Ik kwam uiteindelijk naar Spanje als au pair en belandde in Moraira, een plek waar ik daarvoor nog nooit was geweest. Vanaf het eerste moment voelde de omgeving bijzonder. De rust, de zee, het leven dat zich grotendeels buiten afspeelt, alles voelde anders dan in Nederland. Veel mensen zeggen tegen mij dat ze het zo knap vinden dat ik deze stap heb durven zetten. Grappig genoeg voelt dat voor mij heel anders. Omdat alles zo geleidelijk is gegaan, voelde het uiteindelijk niet als één grote, spannende sprong. Het was meer een reeks kleine stappen die logisch op elkaar volgden en juist daardoor voelde het voor mij heel natuurlijk.
Veel mensen zeggen tegen mij dat ze het zo knap vinden dat ik deze stap heb durven zetten. Grappig genoeg voelt dat voor mij heel anders.
Natuurlijk had ik in het begin ook allemaal spannende gedachten. Je verzint van tevoren de meest enge scenario’s: wat als het niet lukt, wat als ik me alleen voel, wat als ik spijt krijg? Maar toen ik hier eenmaal was, merkte ik dat alles stap voor stap ging. Het voelde veel lichter dan ik had verwacht. Ja, er waren ups en downs, maar daar groei je juist van. Je leert jezelf echt goed kennen als je zo’n grote stap zet.
Na een tijdje voelde ik heel duidelijk: ik wil hier blijven. Wat me het meest heeft verrast, is hoe snel Moraira en de omgeving als thuis begon te voelen. Ik ben zelfs nog een paar maanden naar Valencia verhuisd om het stadsleven te ervaren, maar dat bleek toch niet helemaal mijn ding te zijn. Daarna wist ik juist nog beter dat ik liever in deze omgeving woonde, en ben ik weer teruggekeerd naar Moraira.
Op werkgebied begon ik ook na te denken over hoe ik hier iets voor mezelf kon opbouwen. Ik wist dat het loon in Spanje laag ligt en dat ik graag zelfstandig wilde werken.
Vanuit de keyholding branche ben ik samen met mijn moeder en mensen om me heen gaan brainstormen en zo ontstond Costa Cravings, mijn eigen ontbijt, brunch, lunch en boodschappenboxservice, actief in de omgeving van Moraira. Met Costa Cravings help ik mensen die laat aankomen na een vlucht of geen tijd hebben om boodschappen te doen. Ik zorg ervoor dat alles al geregeld is, een gevulde koelkast of een lekker ontbijtje in de ochtend.