Tussen toen en mañana

Het oliemannetje van El Palmeral

André Kesselaar kwam al ruim 50 jaar vrijwel jaarlijks naar Spanje toen hij in 2018 samen met zijn vrouw besloot er permanent te gaan wonen. Op deze plek zal hij de lezers komende tijd meenemen op zijn reis daar naartoe. kesselaar@gmail.com

Hij kent wel iemand

Toen ik nog werkte -héél lang geleden- vroeg nog wel ´ns iemand aan me wat ik deed voor de kost. Ik antwoordde dan standaard: "Ik ben het oliemannetje!" Als ze met dat antwoord geen genoegen namen legde ik uit wat ik zoal deed. "Ik zorg ervoor dat alles soepeltjes verloopt, los problemen op voor ze er zijn en breng vraag en aanbod bij elkaar!"

Inmiddels woon ik al ruim 8 jaar in Spanje, specifieker: in de campo buiten Montroy, de Parel van de Alcalans. Maar oliemannetje ben je niet voor even maar voor altijd!
In principe heb ik sinds onze emigratie alles al eens meegemaakt: van ernstige stroomstoringen tot een verstopte afvoer waaruit pruttelend poep omhoog komt en van het regelen van een groene NIE tot het afdingen op de prijs van een crematie. Als je dan ook nog een teckel hebt met een groot en een klein oortje en daarmee dagelijks door El Palmeral marcheert dan leer je een hoop mensen kennen.

De meesten ken ik van gezicht en sommigen van naam. Ik word dan ook bijna dagelijks aangesproken door buurtgenoten: "Oliemannetje! Ken jij een elektricien?", "Wie heeft jouw badkamer betegeld?" of: "Wie doet jouw tuin? Die tuinman willen wij ook!"

"Jij kent zoveel mensen... Help ons!" schreeuwen ze dan naar me. En natuurlijk grijp ik dan naar mijn telefoon, voer met afgewend gelaat een kort gesprek en spreek dan de verlossende woorden: "Hij komt er nu aan!"

Ijsjes uitdelen

Zo herschept een van origine Groningse kunstenaar sinds enkele jaren de tuin van mijn Engelse buren in een kunstpark en deelt Franse Thierry van even verderop met enige regelmaat ijsjes uit aan de drie meisjes van Venezolaanse Carlos terwijl hun vader het gras maait en de heg knipt.
Niet alles gaat goed... Bemiddeling bij verhuur ging me minder goed af.

Een vriend met losse handjes

Een paar jaar geleden vertelde een Engelse buurvrouw van even verderop dat ze heimwee had en terug ging naar Engeland en of ik iemand kende die haar huis wilde huren.
Ik had in een Facebookgroep toevallig net een oproep gelezen van een paaldanseres uit Oeffelt die tijdelijke woonruimte in Spanje zocht en nadat ik ze met elkaar in contact had gebracht kon ik een paar weken later al uitleggen dat de stroom in Spanje altijd uitvalt als je tegelijk 3 airco´s, de wasmachine, de oven en de frituurpan aanzet.
De dame in kwestie was niet alleen gekomen: naast een stuk of wat kinderen had ze ook een vriend met losse handjes meegenomen naar Spanje

Goed bedoeld, slecht idee

Toen ze na een paar maanden verdween moest het hele huis van binnen opnieuw worden geschilderd, de vernielde huisraad afgevoerd en de ingetrapte schuifpui vernieuwd.
En toen ik vlak voor kerst gevraagd werd mijn casita voor een paar weken beschikbaar te stellen aan een Roemeens stel ("Ze zijn al onderweg! Please!!") dacht ik aan de hoogzwangere Maria met een messias in haar buik, schoof ik mijn bedenkingen opzij en ontving een aanbetaling op de huur.
Daar zou het bij blijven want nadat de eerste -hoge- stroomrekening was gearriveerd weigerde de aanvankelijk zo dankbare Johnny nog iets te betalen: "Dat is veel te duur, dat betaal ik niet!".las ik in de vertaalapp nadat hij iets onbegrijpelijks in het Roemeens naar zijn telefoon had geschreeuwd.
Pas toen ik eerst de wifi en later het water had afgesloten en gedreigd had de guardia civil erbij te halen vertrok het stel in een vervaarlijk achterover hellende Dacia Logan met sportstriping uit El Palmeral...
Ik las laatst trouwens opnieuw een oproep van de paaldanseres op Facebook: Ze is alweer op zoek naar woonruimte....
Oliemannetje zegt: "Niet doen!"