Durf! te ondernemen
Charmaine Harrevelt
Vertel iets leuks over jezelf? Met wie ben ik aan het kletsen?
Met iemand die in drie jaar tijd Amsterdam, Oostenrijk, Ibiza en nu Valencia “thuis” heeft genoemd en samen met haar vriend kijkt waar het leven het meeste klopt. Waar worden we blij van? Waar voelen we ons gelukkig? Voor nu is dat Valencia, en in het winterseizoen Oostenrijk, maar we blijven altijd open voor nieuwe hoofdstukken. Wat doe ik? Ik geef les en begeleiding aan kinderen en jongeren vanaf ongeveer 12 jaar die extra ondersteuning nodig hebben, vooral bij de Nederlandse taal en schoolse vaardigheden. Dat doe ik in Valencia voor zowel kinderen die op school zitten als voor kinderen die homeschooling krijgen. Ik help hen met vakken, plannen, leren lezen en alles wat ze nodig hebben om (weer) grip en vertrouwen te krijgen. Geen standaard trajecten, maar maatwerk. Samen met ouders en kind kijk ik wat er speelt en wat er nodig is. Dat kan bijles zijn, bredere begeleiding of juist ondersteuning in structuur en motivatie.
Kun je me meenemen naar het moment dat je dacht: “Ja, ik verhuis naar Spanje!” En wat dacht je eigenlijk écht toen?
Het was geen groot voorbereidt plan, meer een combinatie van het verlangen naar zon en het ‘’vrije’’ en buiten kunnen leven. Echte gedachte: “We proberen het gewoon en anders kijken we weer verder.”
Wat was het meest verrassende of vreemde dat je tegenkwam toen je je nieuwe leven begon?
Dat Ibiza buiten het seizoen eigenlijk in winterslaap gaat. Prachtig eiland, mooi weer, heel veel geleerd, vooral over het jonge kind en het leren lezen en schrijven, maar als je zonder kinderen bent is het in de winter vooral… rustig. Heeeel rustig.
Wanneer wist je dat je een bedrijf wilde starten, en hoe kwam dat idee eigenlijk tot je? Was het een ingeving of eerder een ‘noodgedwongen briljant idee’?
Tijdens het werken met jongeren ontdekte ik dat ik vooral vreugde haalde uit “de rugzakjes”. Hoe complexer, hoe leuker en uitdagender! Wat speelt er echt? Waar loopt iemand op vast? En hoe kan ik hem of haar helpen? Dat gaf me motivatie om mijn bedrijf te starten!
Wat was de allereerste stap die je zette? En had je toen enig idee wat er allemaal nog bij zou komen kijken?
De eerste stap was: gewoon beginnen. Daarna kwamen de minder leuke stappen zoals klanten werven, administratieve taken, plannen, contacten onderhouden en heel veel verschillende keuzes maken.
¨De eerste stap was: gewoon beginnen.¨
Kun je een grappige of onverwachte misser delen tijdens het opstarten van je bedrijf?
Een keer had ik een hele creatieve les voorbereid, bleek de motivatie van de kinderen vooral de lekkere snacks te zijn. Op Ibiza zitten de meeste kinderen tot 14:00 uur op school. Daarna wordt er uitgebreid geluncht. Dus een ‘’snackie’’ is dan niet genoeg natuurlijk.
¨Sommigen hadden meer structuur nodig, anderen juist meer ruimte. Het was puzzelen, passen en meten, maar juist dát maakte het leuk en uitdagend.¨
Hoe ziet een typische werkdag eruit, inclusief chaos, koffieverslaving of ´het eten´ die meedoen?
Een werkdag begon bij mij niet in een klaslokaal, maar gewoon buiten op het terras onder de palmbomen. ‘s Ochtends rond 09:30 uur stapte ik binnen bij een gezin met vier totaal verschillende kinderen. Voor ieder van hen maakte ik wekelijks een op maat gemaakt lesprogramma.
Sommigen hadden meer structuur nodig, anderen juist meer ruimte. Het was puzzelen, passen en meten, maar juist dát maakte het leuk en uitdagend. Mijn dagen waren soms behoorlijk improviseren, “to the max!”
Tegen lunchtijd schoof ik vaak aan bij het gezin, want er werd altijd heerlijk gekookt met groenten en fruit uit eigen tuin. In de middag stapte ik in de auto richting het leuke Spaanse schooltje in Sant Carles om een ander groepje kinderen op te halen voor twee uur Nederlandse bijles. Ik nam ze mee naar huis, maakte daar een lunch en gaf de Nederlandse les. Rond een uur of 16:00 werden de kids opgehaald en zat mijn werkdag erop. We woonden naast het strand (Cala Nova), dus met mooi weer kun je wel raden waar ik te vinden was.
Zijn er culturele verschillen die je werk of aanpak hilarisch of juist verrassend hebben beïnvloed?
Jazeker. Op Ibiza en in Valencia is tijd een ruim begrip. Om 10:00 uur beginnen kan ook “ik was nog even een ontbijtje scoren’’ betekenen. Ik ben nóg flexibeler geworden, soms tot mijn eigen verbazing.
Welke impact hoop je dat je bedrijf heeft, zonder meteen je ambities te overdrijven?
Dat jongeren zich gezien voelen en dat er ruimte blijft voor humor, ook als het ingewikkeld wordt.
Kun je een moment delen waarop je dacht: “Wow, dit had ik écht niet verwacht toen ik hierheen verhuisde”?
Het moment waarop we na twee weken Valencia alweer moesten inpakken: seizoen wisselt dus wij wisselen mee. 20 graden gemiddeld kouder, hoppakee!
Welke tip zou je geven aan iemand die overweegt hetzelfde pad te volgen, zonder meteen dat cliché “volg je dromen” te gebruiken?
Gewoon beginnen! De rest verzin je onderweg wel. Het mag rommelen, schuiven en schuren, dat is juist het leuke van het avontuur!